Ο Αμερικανός συγγραφέας Eric Hoffer είχε γράψει: ‘’Μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που ο εχθρός σου φοβάται περισσότερο, από τα μέσα που χρησιμοποιεί για να σε κάνει να φοβηθείς.’’

Είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες 5-6 ημέρες βρισκόμαστε σε ένα λογικό και ψυχολογικό παράδοξο σε σχέση με το δημοψήφισμα. Από την μία ο φόβος της επιλογής που σιγοβράζει στην άγνοια (και μπορεί να καταλήξει σε μίσος) , καθώς ο Έλληνας πολίτης δεν είναι συνηθισμένος να ερωτάται για κρίσιμα Εθνικά θέματα. Από την άλλη ο φόβος της επόμενης ημέρας, σχετικά με την αβεβαιότητα, καθώς κανείς μέχρι τώρα δεν έχει εγγυηθεί κάποιο σχέδιο διεξόδου.

Το παράδοξο επίσης είναι πως ο πολίτης που πριν από 5 μήνες επέλεξε το σταματημό της κατρακύλας των μνημονίων και με την ψήφο του δήλωσε φανερά την επιθυμία μιας διαδρομής οικονομικής και κοινωνικής ανάκαμψης, σήμερα βρίσκεται ξανά μπροστά σε δίλλημα επιλογής . Δίλλημα ΝΑΙ ή ΌΧΙ στα μνημόνια.

 

Το δυστύχημα είναι πως οι υπερασπιστές του ΝΑΙ βασίζονται ξανά στον φόβο και την τρομοκρατία. Έχοντας τα ΜΜΕ στα χέρια τους, προβάλλουν βασανισμένες φιγούρες ηλικιωμένων ανθρώπων , που σπεύδουν πανικόβλητοι να αναλήψουν τα χρήματα των αποταμιεύσεων τους. Και αυτό είναι το μόνο επιχείρημα στην ερώτηση των Μνημονίων ή όχι. Ξεπερνούν με ευκολία τα νέα μέτρα που έρχονται και δεν συζητούν καθόλου για την επόμενη ημέρα της Ελλάδας, με τις απαιτήσεις της Τρόικας.

Από την άλλη οι υπερασπιστές του όχι , υπόσχονται μια ουτοπία. Μια ονειρική κατάσταση, όπου ο Ελληνικός εκβιασμός, θα κάμψει τους Ευρωπαίους οι οποίοι τελικά θα αποδεχθούν τους δικούς μας όρους. Η Ελληνική κυβέρνηση μοιάζει να βρίσκεται σε πόλεμο χωρίς όπλα, έναντι όσων κρατούν , όλους τους μηχανισμούς και την οικονομία της χώρας στα χέρια τους.

Η αλήθεια είναι πως ο καθένας μας πρέπει και θα αποφασίσει με βάση τις δικές του αξίες, πιστεύω και συμφέρον. Δυστυχώς, λείπει η συσπείρωση γύρω από μια τεκμηριωμένη άποψη, από μια μεγάλη ιδέα που ενώνει, από ένα σχεδιασμό για το μέλλον. Αυτό που με ενοχλεί αφάνταστα όμως, είναι η δημιουργία φόβου και πανικού, με σκοπό την χειραγώγηση της επιλογής.

Ο φόβος δεν πρέπει να αποτελεί επιλογή. Το 1940 οι Έλληνες επέλεξαν πολύ εύκολα την Ελευθερία, αγνοώντας τον ίδιο τον θάνατο. Για πολλούς η επιλογή αυτή μπορεί να αποτελούσε σκέτη τρέλα. Πως ένα μικρό κράτος αντιστάθηκε στην Γερμανική μηχανή που είχε κυριαρχήσει στην Ευρώπη; Το 480 π.Χ στις Θερμοπύλες ο Λεωνίδας με 300 Σπαρτιάτες και 400 Θηβαίους , αντιστάθηκε σε 300.000 Πέρσες πολεμιστές. Τρελό. Έγραψαν Ιστορία…

Φυσικά δεν θα συγκρίνουμε τις ηρωικές πράξεις και τον θαυμάσιο ψυχισμό των προγόνων μας με την σημερινή, γερασμένη κοινωνία, χωρίς όνειρα και στόχους. Ίσως δεν είναι η εποχή για τους σημερινούς Έλληνες να σταθούν αντάξιοι στην Ιστορία τους. Μετά από 5 χρόνια υποδούλωσης, όπου η Ελλάδα έχασε ξανά ακριβώς ότι έχασε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσως βρεθεί κάποτε μια νέα γενιά ανθρώπων που θα αναζητήσει πάση θυσία , δικαίωμα στα όνειρα της και στην Ελευθερία της επιλογής της. Μια νέα γενιά που θα σχεδιάσει μόνη της το μέλλον της.

Είμαι σίγουρος , πως όλοι συζητάτε παρόμοια θέματα, με τους φίλους, την οικογένεια σας και τους συγγενείς σας. Οι ηλικιωμένοι ζουν με τον φόβο των συντάξεων και την περικοπή των καταθέσεων, οι νέοι, μιλάνε για προδομένα όνειρα και για αβεβαιότητα ή δυστυχία στην υπόλοιπη ζωή τους. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από την σημερινή κατάσταση.

Ωστόσο το πιο ενωτικό που άκουσα ανάμεσα σε ένα νέο και ένα ηλικιωμένο άνθρωπο ήταν η εξής φράση:

‘’Πες μου παιδί μου τι θέλεις να ψηφίσω, για να σου κάνω το λιγότερο κακό’’

Πιστεύω ότι την Κυριακή θα αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες των επιλογών μας και θα υποστούμε τις συνέπειες των πράξεων μας, των λαθών και των παραλήψεων μας, που αναμφισβήτητα εκμεταλλεύονται οι Ξένοι.

Την Κυριακή ο καθένας, ας καταθέσει την επιλογή του, αλλά αυτή την φορά, να μην το μετανιώσει την Δευτέρα.

[ΠΗΓΗ:  e-geoponoi.gr 3-7-2015]